Hoe verborgen wrakstukken van Senna's Williams na decennia opdoken in Imola

De crash van Ayrton Senna op 1 mei 1994 in Imola zette de Formule 1 technisch en juridisch op zijn kop. Na een slepend onderzoek door de Italiaanse justitie gaf de rechtbank het wrak van de Williams FW16 pas in maart 2002 officieel vrij aan het team, waarna de auto conform afspraak werd vernietigd. Nieuwe publicaties maken duidelijk dat enkele specifieke wrakstukken die schroothoop destijds wisten te ontlopen.

Een van de meest opvallende fragmenten is een deel van de rechter sidepod, waarop letters van toenmalig sponsor Rothmans en de diepe impactsporen van de Tamburello-muur nog te zien zijn. Dit stuk koolstofvezel lag 24 jaar lang verborgen bij Stefano Stefanini, de voormalige vice-commissaris van de verkeerspolitie die het technisch opsporingsonderzoek leidde. Een Williams-vertegenwoordiger schonk hem het onderdeel in 2002 uit respect voor zijn nauwkeurige werk, vlak voordat het restant van de auto werd vernietigd.

Stefanini besloot het bewaarde onderdeel door te geven aan autosportjournalist Franco Nugnes, die destijds intensief over het onderzoek en de rechtszaak rapporteerde. Volgens de berichtgeving van Motorsport.com en Formel1.de werd het historische fragment tijdens de tiende Historic Minardi Day op het circuit van Imola voor het eerst aan het publiek getoond. In een overvolle Senna-zaal riep het gehavende stuk carbon veel emoties op bij de aanwezige fans.

Uit het verslag van Formel1.de blijkt dat er gelijktijdig nog een tweede wrakstuk van de FW16 bewaard is gebleven. Oud-baanpost Bruno Gotti vond enkele dagen na de fatale crash een afgebroken deel van de achtervleugel-eindplaat buiten de vanghekken van Tamburello. Gotti hield het stuk 32 jaar lang in eigen bezit, zonder ruchtbaarheid te geven aan het bestaan ervan.

Dat tweede fragment kreeg op 1 mei 2026 een nieuwe bestemming toen Gotti het overdroeg aan de Fondazione Don Sergio Mantovani. Deze stichting richt in Modena een museum in ter ere van de priester die jarenlang gold als vertrouwenspersoon van vele coureurs. Daarmee krijgt ook dat stukje van de bolide een vaste plek in de Italiaanse autosporthistorie.

De vergelijking tussen de bronnen toont een opmerkelijk contrast in de herkomst van beide overblijfselen. Terwijl het vleugeldeel van Gotti decennialang een particuliere vondst van een baanpost bleef, kwam de sidepod van Stefanini voort uit de officiële afronding van het gerechtelijke dossier in 2002. Beide routes laten zien dat ondanks formele vernietigingsprotocollen toch tastbare delen bewaard zijn gebleven.

Voor de geschiedschrijving van de sport markeert het opduiken van deze voorwerpen na meer dan dertig jaar een bijzonder moment. De bewaarde koolstofvezeldelen herinneren aan het drama in Imola en aan de mensen die jarenlang bezig waren met het ontrafelen van de toedracht.

Terug naar al het Formule 1-nieuws